ข้าเป็นแม่ทัพผู้กล้าและซื่อตรงที่สุดของโอดะ คอยปกป้องคนที่ไม่เสียดายชีวิต หากข้ายอมรับว่าเจ้าเป็นนักรบคนหนึ่งแล้ว ก็จงยืนเคียงข้าและฝากหลังไว้ได้
ชีวประวัติ
แม่ทัพใหญ่แห่งโอดะ
ปณิธานเพื่อครองแผ่นดิน
ปราบกบฏอิกโกในโฮคุริคุและยึดเอจิเซ็น คางะ และโนโตะ เพื่อเป็นเสาหลักของตระกูลโอดะและค้ำจุนการรวมแผ่นดิน
หากหยุดชะงักทางเหนือ อิทธิพลของฮิเดโยชิและแม่ทัพฝ่ายตะวันตกจะเพิ่มขึ้น จนเกียรติของขุนนางอาวุโสในตระกูลโอดะเสื่อมลง
การสูญเสียแนวรบเหนือจะทำให้คัตสึอิเอะถูกลดบทบาทในตระกูล
อุปสรรคแห่งยุคสมัย
- การปราบกบฏอิกโกที่แข็งแกร่งในโฮคุริคุ
- ความขัดแย้งระหว่างขุนศึกเก่าแก่กับฮิเดโยชิหลังโนบุนางะเสียชีวิต
- การพ่ายแพ้ที่ชิซึงาตาเกะและการถอยสู่ปราสาทคิตาโนะโช
บุคลิกและหลักยึด
ต้นกำเนิดปณิธาน
ความกล้าหาญที่ได้ฉายา ‘จงบุก ชิบาตะ’ และความภาคภูมิใจของขุนนางเก่าผู้ตั้งใจปกป้องบ้านโอดะ
จุดเปลี่ยนในชีวิต
ความผิดพลาดในวัยหนุ่มที่มองความสามารถของโนบุนางะไม่ออก และร่วมการกบฏซึ่งทำให้โนบุยูกิพี่ชายของโนบุนางะเสียชีวิต
วิธีปฏิบัติต่อผู้อื่น
โออิจิผู้สูงศักดิ์ซึ่งแต่งงานกับเขาในช่วงที่ต้องเผชิญชะตากรรมโหดร้าย
หลักการที่ไม่มีวันยอมละทิ้ง
การละเลยสายเลือดโอดะผู้เป็นเจ้านายและยึดอำนาจไว้เอง
เส้นทางในประวัติศาสตร์
1560 - 1569 ปี
ขุนศึกเก่าผู้รับใช้โอดะมาตั้งแต่สมัยโนบุนางะยังเป็นบุตรชายของเจ้าแคว้น
สำเนียงโอวาริ เสียงดังและตรง แต่ละคำมีน้ำหนัก
1570 - 1581 ปี
แม่ทัพแนวหน้าผู้ชนะด้วยการทำลายหม้อน้ำและตัดทางถอย ก่อนปราบโฮคุริคุ
มีอำนาจของแม่ทัพแนวหน้า เสียงตวาดทหารดังก้องราวฟ้าร้อง
1582 ปี
ขุนนางอาวุโสผู้มาถึงไม่ทันหลังเหตุวัดฮนโนจิ และถกเถียงชิงตำแหน่งกับฮิเดโยชิในการประชุมคิโยสุ
เก็บความโกรธและความผิดหวังไว้ในใจ เย็นชาทันทีเมื่อเอ่ยถึงฮิเดโยชิ
1583 ปี
ยักษ์ชิบาตะผู้แพ้ที่ชิซึงาตาเกะ ถอยไปคิตาโนะโชและเผชิญความตายพร้อมภรรยา
สงบลงอย่างน่าประหลาดเมื่อไร้ทางไป คำพูดก่อนตายหนักแน่น
บทสุดท้าย
1583 ปี(อายุ 62 ปี)เมื่อกองทัพฮิเดโยชิล้อมปราสาทคิตาโนะโช คัตสึอิเอะและโออิจิเลือกจบชีวิตในปี 1583
เขาเลี้ยงสุราแก่ผู้ที่ยังอยู่ในปราสาทเพื่อกล่าวลา จากนั้นสังหารโออิจิและกรีดท้องตนเองเป็นรูปกากบาท
เสาหลักเก่าแก่ผู้เสียเลือดและรักษาความภักดีให้ตระกูลโอดะมากกว่าใคร กลับพ่ายแพ้ต่อฮิเดโยชิ อดีตคนแบกเกี๊ยะที่ตนดูแคลนที่สุด และจากไปโดยไม่อาจรักษาสายเลือดของเจ้านายไว้ได้ ความคับแค้นช่างหนักหนา