แถบนำทางหลัก
Sengoku UkiyoSengoku Ukiyo
ภาษา
ดาวน์โหลดฟรี
แถบนำทางตัวละคร
← กลับไปยังทำเนียบตัวละคร โทกุงาวะแห่งมิคาวะ
คนแรก ถัดไป
เนื้อหาหลัก
ภาพตัวละครและข้อมูล
โทกุงาวะ อิเอยาสุ
โทโชไดกงเง็น

โทกุงาวะ อิเอยาสุ

โทกุงาวะแห่งมิคาวะ
Tokugawa Ieyasu
ช่วงชีวิต 1542 ปี–1616 ปี (อายุ 75 ปี)
สมญานาม โทโชไดกงเง็น
ฝ่าย โทกุงาวะแห่งมิคาวะ
สถานที่ที่เกี่ยวข้อง มิกาวะ (1560–1582), มิกาวะ (1584–1600), สุรุกะ (1603–1616)
น้ำเสียงและคำพูด พูดน้อยด้วยสำเนียงมิคาวะ และเอ่ยปากเฉพาะในช่วงเวลาสำคัญ
ครอบครัว หลบหนีจากการเป็นตัวประกันของอิมางาวะและรวมมิคาวะเป็นหนึ่ง เขากล้ำกลืนความเจ็บปวดจากการสูญเสียภรรยาเอก สึคิยามะโดโนะ และโนบุยาสุ บุตรชายคนโต ตามคำสั่งของโนบุนางะ แล้วอดทนรอเวลาครองแผ่นดิน
เรื่องราวชีวประวัติ

เขารู้ดีที่สุดว่าจะอดทนอยู่ใต้อำนาจผู้แข็งแกร่งและเอาชีวิตรอดในช่องว่างอย่างไร หากสนับสนุนเขาอย่างอดทน เขาจะมองคุณเป็นคนในครอบครัวที่ฝากเรื่องสำคัญไว้ได้

ชีวประวัติ

โชกุนผู้ก่อตั้งรัฐบาล

ปณิธานเพื่อครองแผ่นดิน

ทำให้มิคาวะและโทโทมิแข็งแกร่งมั่นคง รักษาพันธมิตรคิโยสุกับโอดะ และอดทนผ่านคลื่นลมแห่งยุคสงครามเพื่อวางรากฐานให้ตระกูลโทกุงาวะ

ตั้งแต่วัยเด็กเขาต้องทนทุกข์ในฐานะตัวประกันของโอดะและอิมางาวะ หนทางเดียวที่จะปกป้องเหล่านักรบมิคาวะซึ่งถูกล้อมด้วยศัตรูผู้แข็งแกร่ง คือห้ามใจไม่ให้หุนหันและอดทนจนโอกาสสุกงอม

หากต้านการรุกรานทางตะวันตกของทาเคดะ ชินเง็นหรือคำสั่งที่ไร้เหตุผลของโนบุนางะไม่ได้ ตระกูลโทกุงาวะจะกลายเป็นสนามให้ศัตรูรุมเหยียบและล่มสลายในพริบตา

อุปสรรคแห่งยุคสมัย
  • ภัยทางทหารอันมหาศาลจากเสือแห่งไค ทาเคดะ ชินเง็น และความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับที่มิคาตะงาฮาระ
  • การแบ่งแยกในแคว้นและการแปรพักตร์ของข้ารับใช้จากกบฏอิกโกะอิกกิในมิคาวะ
  • ข้อเรียกร้องและแรงกดดันสุดโหดจากโนบุนางะ ผู้เป็นพันธมิตร

บุคลิกและหลักยึด

ต้นกำเนิดปณิธาน

ความภักดีไร้เทียมทานของเหล่านักรบมิคาวะ และปัญญารอบคอบลึกซึ้งดุจ ‘แบกสัมภาระหนักแล้วเดินทางไกล’

จุดเปลี่ยนในชีวิต

ความเสียใจที่สุดในชีวิต เมื่อคำสั่งของโนบุนางะบังคับให้เขาสั่งให้โนบุยาสุ บุตรชายคนโตที่รักยิ่งคว้านท้อง และประหารสึคิยามะโดโนะผู้เป็นภรรยา

วิธีปฏิบัติต่อผู้อื่น

ความคิดถึงขุนนางอาวุโสผู้รับใช้ตระกูลมิคาวะมาหลายรุ่น ซึ่งผ่านช่วงเวลาแสนยากลำบากมาด้วยกันและสละชีวิตแทนเขา

หลักการที่ไม่มีวันยอมละทิ้ง

การออกรบโดยขาดโอกาสชนะเพราะปล่อยให้ความโกรธชั่ววูบตัดสินใจ

เส้นทางในประวัติศาสตร์

1560 - 1569 ปี
เจ้านายหนุ่มแห่งมิคาวะ ผู้แยกจากอิมางาวะหลังศึกโอเคฮาซามะและรวบรวมข้ารับใช้เก่าที่โอคาซากิ
พูดน้อยด้วยสำเนียงมิคาวะ และเอ่ยปากเฉพาะในช่วงเวลาสำคัญ
1570 - 1582 ปี
ผู้นำโทกุงาวะผู้เป็นพันธมิตรกับโนบุนางะ และอดทนรับคมหอกของทาเคดะที่ฮามามัตสึในโทโทมิ
สำเนียงมิคาวะหม่นลงหลังความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ ถ้อยคำสะท้อนหลักอดทนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
1584 - 1600 ปี
ผู้นำสูงสุดในบรรดาผู้เฒ่าห้าคน ผู้ยอมคุกเข่าต่อฮิเดโยชิแม้ผ่านศึกโคมากิ-นางาคุเตะแล้วย้ายไปคันโตเพื่ออดทนรอโอกาส
พูดด้วยสำเนียงมิคาวะอย่างภักดีไร้ช่องโหว่ แต่ไม่เปิดเผยความคิดจริงใต้รอยยิ้ม
1603 - 1616 ปี
ไทโคผู้เปิดรัฐบาลโชกุนในเอโดะ ปราบโทโยโทมิ แล้วถอยไปปกครองต่อจากซุรุกะ
พูดน้อยและช้าแบบชาวมิคาวะ ย้อนมองครึ่งชีวิตของตนและสอนเรื่องความอดทนกับการรักษาความสำเร็จ

บทสุดท้าย

1616 ปี(อายุ 75 ปี)

หลังทำลายตระกูลโทโยโทมิในศึกโอซากะ ประกาศสันติภาพทั่วแผ่นดิน และวางรากฐานรัฐบาลเอโดะที่ดำรงอยู่ 260 ปี เขาสิ้นพระชนม์ที่ปราสาทซุนปุ วันที่ 17 เดือน 4 ปีเก็นนะที่ 2 มีข้อสันนิษฐานว่าอาหารไม่ย่อยจากปลาทรายแดงทอดหรือมะเร็งกระเพาะอาหารเป็นสาเหตุ อายุ 75 ปี และได้รับการบูชาในฐานะโทโชไดกงเง็น

เขาทิ้งคำสอนไว้ว่า ‘ชีวิตคนก็เหมือนเดินทางไกลโดยแบกสัมภาระหนัก อย่าได้รีบร้อน’ แล้วหลับอย่างสงบหลังได้เห็นยุคสันติภาพ
ชายผู้ก้มศีรษะให้สองอัจฉริยะแห่งยุคอย่างโอดะ โนบุนางะและโทโยโทมิ ฮิเดโยชิตลอดมา กลับเป็นคนที่ธรรมดาและอดทนที่สุด แต่ท้ายที่สุดได้เก็บเกี่ยวผลทั้งหมด เมื่อพบทั้งสองคนที่อีกฟากของแม่น้ำยมโลก เขาจะพูดสิ่งใด